Chow Chow

Chow Chow to jedna z najbardziej tajemniczych i pierwotnych ras psów na świecie, często określana mianem "psa-lwa" lub "kota w psim ciele". To żywa legenda starożytnych Chin, która przez tysiąclecia zachowała swój unikalny wygląd i specyficzny charakter. Chow Chow nie jest typowym psem, który będzie merdał ogonem na widok każdego przechodnia. To arystokrata – dumny, zdystansowany i pełen godności. Jego znakiem rozpoznawczym jest niebiesko-czarny język oraz charakterystyczny, "szczudłowaty" chód. Choć wygląda jak wielka, pluszowa maskotka, w rzeczywistości jest to pies o silnym charakterze, który wymaga szacunku i zrozumienia. Nie jest to rasa dla każdego – Chow Chow to wybór dla konesera, który doceni niezależność i cichą lojalność tego niezwykłego zwierzęcia.

Zalety

• Cisza i spokój: Jest to jeden z najcichszych psów. Szczeka niezwykle rzadko i tylko wtedy, gdy ma ku temu bardzo ważny powód.

• Czystość: Chow Chow ma niemal kocią obsesję na punkcie higieny. Bardzo szybko uczy się czystości, omija kałuże i niemal nie posiada typowego "psiego zapachu".

• Wierność: Choć nie okazuje uczuć wylewnie, jest głęboko oddany swojemu właścicielowi i rodzinie.

• Dobry stróż: Jego czujność i nieufność wobec obcych czynią go doskonałym stróżem, który nie atakuje bezmyślnie, ale skutecznie odstrasza wyglądem i postawą.

• Niewielkie wymagania ruchowe: Nie jest to typ sportowca; zadowoli się spokojnymi spacerami, co czyni go dobrym towarzyszem dla osób mniej aktywnych.

Wady

• Niezależność i upór: Szkolenie Chow Chowa to wyzwanie. Pies ten zawsze zadaje sobie pytanie: "Dlaczego mam to zrobić?". Nie wykonuje poleceń ślepo.

• Pielęgnacja: Gęsta, obfita sierść wymaga systematycznego i czasochłonnego czesania. Zaniedbanie prowadzi do bolesnych kołtunów i chorób skóry.

• Nietolerancja upałów: Z powodu budowy kufy i gęstego futra, Chow Chow bardzo źle znosi wysokie temperatury i jest narażony na udar cieplny.

• Specyficzny stosunek do obcych: Może być bardzo nieufny, a nawet ostry wobec nieznajomych, jeśli nie zostanie odpowiednio zsocjalizowany.

• Problemy zdrowotne: Rasa jest obciążona problemami z oczami, stawami i skórą, co może generować wysokie koszty leczenia.

Historia Chow Chowa sięga czasów dynastii Han (ok. 200 r. p.n.e.), choć badania genetyczne wskazują, że jest to jedna z najstarszych ras na ziemi, wywodząca się bezpośrednio od wilka szarego. W dawnych Chinach psy te pełniły różnorakie funkcje: były psami myśliwskimi (polowały na wilki i lamparty!), stróżującymi w świątyniach i pałacach, a także pociągowymi. Niestety, ich historia ma też mroczną stronę – w biedniejszych regionach hodowano je na mięso oraz dla pięknego futra. Nazwa "Chow Chow" nie jest chińska – nadali ją angielscy marynarze w XVIII wieku. Określenie "chow chow" w pidgin English oznaczało "różności" lub "drobiazgi" i wpisywano je w ładunkowe listy przewozowe, oznaczając w ten sposób wszystko, co nie było porcelaną czy jedwabiem – w tym psy. W Chinach rasa ta nazywana jest Songshi Quan, co oznacza "Puchaty Lwi Pies".

Chow Chow to pies o zwartej, krępej budowie i dumnym noszeniu głowy. Jego sylwetka powinna wpisywać się w kwadrat. Cechą unikalną dla tej rasy (i niespotykaną u innych) jest szczudłowaty chód, wynikający z bardzo stromego kątowania tylnych kończyn. Sprawia to, że pies porusza się krótko i sztywno, ale szybko. Głowa jest duża, szeroka, z płaską czaszką i małą, grubą kufą. Oczy są ciemne, owalne, a uszy małe, grubiutkie i lekko zaokrąglone na końcach, szeroko rozstawione i skierowane do przodu, co nadaje psu charakterystyczny, "ponury" wyraz (tzw. scowl).

Występuje w dwóch odmianach sierści: długowłosej (najbardziej popularnej, tworzącej lwią grzywę) oraz krótkowłosej(rzadziej spotykanej, o sierści gęstej i pluszowej, odstającej od ciała). Najbardziej znaną cechą fizjologiczną jest niebiesko-czarny język, podniebienie i dziąsła.

Wzrost: 46–56 cm w kłębie. Waga: 20–32 kg. Jest to pies cięższy, niż wygląda, ze względu na mocną kość. Umaszczenie: Jednolite. Może być czarne, rude, niebieskie (szare), płowe (cynamonowe), kremowe lub białe. Odcienie mogą być cieniowane (jaśniejszy ogon i portki), ale nigdy łaciate. Średnia długość życia: 9–12 lat. Pochodzenie: Chiny (patronat Wielka Brytania). Grupa FCI: Grupa 5 (Szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 5 (Szpice azjatyckie i rasy pokrewne).

Jest to pies o niezwykłej godności. Chow Chow nie zabiega o uwagę, nie prosi o pieszczoty i nie skacze na powitanie. Swoją miłość okazuje subtelnie – poprzez bycie blisko. Jest psem jednego pana lub jednej rodziny. Wobec obcych jest wyniosły, obojętny, a czasem wręcz odpychający. Nie lubi, gdy ktoś narusza jego strefę osobistą bez pozwolenia. To introwertyk w psim świecie. Nie jest agresywny bez powodu, ale sprowokowany potrafi błyskawicznie i skutecznie się bronić. Jego spokój bywa mylący – to wciąż silny pies o korzeniach myśliwskich i stróżujących.

Relacje Chow Chowa z dziećmi są skomplikowane. Nie jest to typowa "niania". Chow Chow nie ma cierpliwości do ciągnięcia za ogon, krzyków czy gwałtownych ruchów. Zazwyczaj toleruje dzieci z własnej rodziny, jeśli są nauczone szacunku do psa, ale nie jest chętny do wspólnych zabaw. Zdecydowanie nie poleca się tej rasy do domów z bardzo małymi dziećmi, które nie rozumieją granic. Obce dzieci powinny zachować dystans.

Chow Chow zazwyczaj dobrze funkcjonuje z innymi zwierzętami, o ile się z nimi wychował. Może żyć z kotami, traktując je z obojętnością. W stosunku do obcych psów bywa jednak problematyczny. Często nie toleruje psów tej samej płci, a jego specyficzna mowa ciała (sztywny chód, brak merdania ogonem, "gapiszonowaty" wzrok zza grzywy) jest często błędnie odczytywana przez inne psy jako postawa grożąca, co prowokuje konflikty.

Tak, Chow Chow bardzo dobrze czuje się w mieszkaniu. Jest mało aktywny wewnątrz, dużo śpi i nie potrzebuje dużego metrażu do biegania. Ważne jest jednak, aby w bloku była winda lub mieszkanie znajdowało się na parterze – częste chodzenie po schodach nie jest zdrowe dla jego stawów. Kluczowe jest też zapewnienie mu chłodnego miejsca latem (klimatyzacja lub wiatrak).

To jedno z najtrudniejszych zadań. Chow Chow nie jest głupi – jest po prostu niezależny. Nie zależy mu na zadowoleniu człowieka. Metody tradycyjne (siłowe) są skazane na porażkę i mogą doprowadzić do agresji. Metody pozytywne działają, ale wymagają ogromnej cierpliwości. Chow Chow wykona komendę, jeśli uzna, że mu się to opłaca. Przywołanie jest trudne do wypracowania. Wychowanie tego psa polega bardziej na budowaniu partnerstwa i wzajemnego szacunku niż na "tresurze".

Są bardzo inteligentne, ale w sposób, który ludzie często mylą z głupotą lub uporem. Potrafią doskonale rozwiązywać problemy (np. jak otworzyć drzwi), ale odmawiają wykonywania powtarzalnych, nudnych czynności. W rankingach posłuszeństwa (np. Corena) zajmują odległe miejsca, co świadczy o ich braku chęci do współpracy, a nie o braku inteligencji.

Chow Chow jest psem terytorialnym i zazwyczaj pilnuje się swojego rewiru. Nie ma tak silnej tendencji do włóczęgostwa jak Husky, ale instynkt myśliwski wciąż w nim drzemie. Jeśli zobaczy kota lub wiewiórkę, może ruszyć w pogoń, nie zważając na wołanie właściciela.

Zdecydowanie nie. Z powodu swojej budowy (ciężki przód, strome tylne nogi) oraz nasiąkającej wodą sierści, Chow Chow jest fatalnym pływakiem. Wpadnięcie do głębokiej wody stanowi dla niego śmiertelne zagrożenie – pies może po prostu pójść na dno, pociągnięty ciężarem mokrego futra. Należy zachować szczególną ostrożność nad wodą.

Są to psy bardzo ciche. Nie szczekają na wiatr czy przechodniów za płotem. Głos Chow Chowa słychać rzadko, ale gdy już szczeka, jest to głęboki, basowy dźwięk, którego nie należy lekceważyć, bo zazwyczaj oznacza realne zagrożenie.

Niewiele. Dwa lub trzy spokojne spacery dziennie w zupełności mu wystarczą. Nie jest to pies do biegania przy rowerze czy joggingu. W upalne dni spacery należy ograniczyć do minimum i wychodzić wcześnie rano oraz późnym wieczorem, ponieważ Chow Chow błyskawicznie się przegrzewa.

Chow Chow to rasa specyficzna, obciążona kilkoma poważnymi problemami zdrowotnymi, wynikającymi z jej budowy.

• Entropium: Podwinięcie powiek do wewnątrz, co powoduje, że rzęsy drażnią rogówkę. Często wymaga korekty chirurgicznej.

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych: Ze względu na stromą budowę tyłu i szybki wzrost masy.

• Problemy skórne: Hot-spoty, alergie, egzemy – gęsty podszerstek sprzyja odparzeniom, jeśli nie jest wentylowany.

• Zespół brachycefaliczny: U psów z bardzo krótką kufą mogą występować problemy z oddychaniem i chrapanie (wydłużone podniebienie miękkie).

• Zerwanie więzadła krzyżowego: Związane ze specyficzną budową kończyn tylnych.

Średnia długość życia wynosi od 9 do 12 lat, co jest standardem dla psów tej wielkości i masy.

Pielęgnacja jest bardzo wymagająca.

• Czesanie: Długa sierść wymaga dokładnego szczotkowania co najmniej 2-3 razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Należy docierać do samej skóry, by nie dopuścić do sfilcowania podszerstka (kołtuny przy skórze są bolesne i prowadzą do infekcji).

• Oczy: Wymagają codziennej kontroli i przemywania, gdyż często łzawią.

• Fałdy skórne: Należy dbać o czystość fałd na pysku (jeśli pies je posiada), by nie doszło do odparzeń.

Tak, i to w ogromnych ilościach. Dwa razy do roku następuje wymiana podszerstka – pies zrzuca go kępami. Wtedy w domu jest mnóstwo "wełny". Sierść Chow Chowa jest miękka i lekka, łatwo unosi się w powietrzu i osiada na wszystkim.

Nie. Chow Chow ma gęsty podszerstek, linieje, a jego skóra ma tendencję do łupieżu. Jest to jedna z ras najmniej polecanych dla alergików.

Chow Chowy mają tendencję do tycia, co dodatkowo obciąża ich stawy. Dieta powinna być wysokiej jakości, ale o umiarkowanej zawartości tłuszczu. Rasa ta bywa wrażliwa na nadmiar białka w diecie (może to powodować problemy skórne), dlatego często stosuje się karmy na bazie jagnięciny lub ryb. Ważna jest suplementacja kwasami Omega-3 na sierść.

Dorosły pies powinien jeść dwa razy dziennie. Należy bezwzględnie unikać wysiłku po jedzeniu ze względu na ryzyko skrętu żołądka.

Szczenię z rodowodem ZKwP (FCI) kosztuje zazwyczaj od 4000 do 7000 złotych. Cena zależy od renomy hodowli, koloru (niebieskie i kremowe bywają droższe) oraz typu sierści. Należy wystrzegać się tanich szczeniąt – koszty leczenia wad powiek czy dysplazji u psów z pseudohodowli są ogromne.

Utrzymanie jest drogie.

• Żywienie: Dobrej jakości karma (często hipoalergiczna) to koszt 300–450 zł miesięcznie.

• Pielęgnacja: Jeśli nie potrafimy sami zadbać o sierść, wizyta u groomera (kąpiel, suszenie, czesanie) to koszt rzędu 250–400 zł (ze względu na czasochłonność suszenia).

• Weterynaria: Koszty leczenia problemów skórnych czy ocznych.

• Średni miesięczny koszt: Należy liczyć się z wydatkiem ok. 500–700 zł.

• Niebieski język: Legenda głosi, że gdy Bóg tworzył świat i malował niebo na niebiesko, kilka kropel farby spadło na ziemię. Chow Chow podążył za Twórcą i zlizał te krople, dzięki czemu jego język stał się niebieski. W rzeczywistości za ten kolor odpowiada duża ilość pigmentu (melaniny). Co ciekawe, szczenięta rodzą się z różowymi językami, które ciemnieją dopiero po kilku tygodniach.

• Pies Freuda: Zygmunt Freud miał Chow Chowa o imieniu Jofi. Pies ten był obecny podczas sesji terapeutycznych. Freud twierdził, że Jofi potrafi ocenić stan psychiczny pacjenta – kładł się blisko osób spokojnych, a trzymał dystans od tych zestresowanych.

• Miś: Uważa się, że wygląd pluszowych misiów (Teddy Bear) był częściowo inspirowany wyglądem szczeniąt Chow Chowa, które królowa Wiktoria sprowadziła do Anglii.

• Menu: Niestety, w niektórych rejonach Azji Chow Chowy (a raczej psy w ich typie) były tradycyjnie hodowane jako zwierzęta rzeźne. Stąd wzięła się makabryczna teoria o pochodzeniu nazwy od słowa "jedzenie", choć teoria o "drobiazgach" (cargo) jest bardziej prawdopodobna historycznie.