Chin Japoński

Chin Japoński to pies, który jest żywym dziełem sztuki. Przez wieki był strzeżonym sekretem japońskich dworów cesarskich i arystokracji, traktowanym nie jak zwierzę, ale jak istota wyższa. Często mówi się o nim, że jest to "kot w psim ciele". I nie ma w tym przesady – Chin myje pyszczek łapkami jak kot, uwielbia wspinać się na oparcia sof i obserwować świat z góry, a jego poruszanie się jest pełne gracji i bezszelestne. To rasa dla koneserów, którzy szukają towarzysza subtelnego, cichego i o nienagannych manierach. Chin nie jest typowym "kanapowcem" – to mały arystokrata, który oczekuje, że będzie traktowany z należytym szacunkiem, w zamian oferując bezgraniczną miłość i rozrywkę w postaci swoich słynnych "tanecznych" piruetów.

Zalety

• Kocia natura: Jest niezwykle czysty, dba o swoją higienę i potrafi załatwiać się do kuwety (jeśli zostanie nauczony), co jest ewenementem wśród psów.

• Idealny do mieszkania: Jego niewielki rozmiar, mała szczekliwość i niska potrzeba intensywnego ruchu czynią go idealnym psem do życia w mieście.

• Cisza: Chin Japoński szczeka niezwykle rzadko. Zazwyczaj komunikuje się za pomocą gamy dźwięków przypominających gruchanie lub parskanie, ale nie jest hałaśliwy.

• Przywiązanie: Jest to pies, który kocha być blisko swojego człowieka, ale nie jest natrętny. Jego obecność jest dyskretna i kojąca.

• Urok osobisty: Jego specyficzny wygląd ("zdziwiony" wyraz pyska) i radosne zachowanie (słynny "taniec China") potrafią rozweselić każdego.

Wady

• Problemy zdrowotne (Brachycefalia): Skrócona kufa powoduje problemy z oddychaniem, chrapanie i wrażliwość na upały. Wymaga troskliwej opieki latem.

• Wybiórczość w jedzeniu: Chiny bywają strasznymi niejadkami ("francuskie pieski"). Często wymagają specjalnie dobranych karm i zachęcania do jedzenia.

• Linienie: Mimo że nie mają gęstego podszerstka, ich jedwabista sierść linieje dość intensywnie, osiadając na meblach i ubraniach.

• Kruchość: To delikatne psy. Skok z wysokiego łóżka czy nieuważne nadepnięcie mogą skończyć się poważną kontuzją.

• Lęk separacyjny: Bardzo źle znoszą samotność. Pozostawione same na długo mogą popadać w depresję.

Choć w nazwie ma "Japoński", korzenie tej rasy – jak większości azjatyckich psów ozdobnych – sięgają Chin (a być może nawet Korei). Przodkowie Chinów trafili do Japonii prawdopodobnie w VIII wieku jako dary dla cesarza od władców Korei lub Chin. W Japonii rasa została udoskonalona i zminiaturyzowana. Psy te były tak cenione, że ich posiadanie było zarezerwowane wyłącznie dla szlachty i rodziny cesarskiej. Często trzymano je w bambusowych klatkach niczym ptaki ozdobne lub noszono w szerokich rękawach kimon (stąd określenie "psy rękawowe"). Do Europy trafiły w XIX wieku, prawdopodobnie w 1853 roku, kiedy to komandor Matthew Perry przywiózł kilka par do Anglii jako dar dla królowej Wiktorii, otwierając Japonię na świat zachodni.

Chin Japoński to mały pies o kwadratowej sylwetce – długość ciała jest równa wysokości w kłębie. Jego wygląd jest elegancki i dystyngowany. Głowa jest duża w stosunku do tułowia, szeroka i zaokrąglona. Cechą charakterystyczną są oczy: duże, ciemne, szeroko rozstawione i z widoczną białkówką w wewnętrznych kącikach, co nadaje psu charakterystyczny wyraz "zdumienia". Uszy są długie, trójkątne, wiszące i bogato owłosione. Ogon jest osadzony wysoko, noszony zarzucony na grzbiet i ozdobiony obfitym, jedwabistym pióropuszem.

Szata China jest jego wielką ozdobą. Włos jest długi, prosty, jedwabisty i bardzo przyjemny w dotyku. Co ważne, Chin posiada bardzo mało podszerstka (lub nie ma go wcale), co sprawia, że jego sierść leży płasko i nie tworzy "puchatej kuli" jak u Szpica.

Wzrost: 20–27 cm. Waga: 2–5 kg. Umaszczenie: Zawsze na białym tle. Występują dwie odmiany barwne łat: czarne (najpopularniejsze) lub rude (w różnych odcieniach, od cytrynowego po mahoniowy). Rozmieszczenie łat powinno być symetryczne, szczególnie na głowie (wokół oczu i uszu), z wyraźną białą strzałką na czole. Średnia długość życia: 12–14 lat. Pochodzenie: Japonia. Grupa FCI: Grupa 9 (Psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 8 (Chin japoński i pekińczyk).

Jest to pies o złożonej osobowości. Z jednej strony jest wesoły i skory do zabawy, z drugiej – ceni sobie spokój i godność. Chin nie jest psem poddańczym; ma w sobie dużo niezależności. Jeśli nie ma ochoty na pieszczoty, po prostu odejdzie. Ciekawym zachowaniem, unikalnym dla rasy, jest "Chin Spin" – pies potrafi kręcić się w kółko na tylnych łapach w momentach ekscytacji. Jest bardzo wrażliwy na nastrój w domu – kłótnie i hałas bardzo go stresują. Wobec obcych zachowuje arystokratyczny dystans, ale wobec swojej rodziny jest czuły i oddany.

Chin Japoński nie jest polecany do domów z bardzo małymi dziećmi (toddlerami). Jest to pies delikatny, którego łatwo uszkodzić. Niezdarny uścisk dziecka może połamać mu żebra, a upuszczenie psa na podłogę może być fatalne w skutkach. Natomiast dla starszych, spokojnych dzieci, które rozumieją, jak obchodzić się z małym zwierzęciem, Chin będzie wspaniałym przyjacielem.

Chin jest z natury pacyfistą. Świetnie dogaduje się z innymi psami (najlepiej podobnej wielkości, by duży pies go niechcący nie zadeptał). Jego relacje z kotami są legendarne – Chin i kot to często duet idealny, ponieważ mają podobne charaktery i upodobania (spanie na oparciach foteli, mycie się). Nie posiada instynktu łowieckiego, więc chomiki czy ptaki są przy nim bezpieczne.

To pies stworzony do życia w apartamentach i mieszkaniach. Nie potrzebuje ogrodu. Jego królestwem są poduszki, sofy i kolana właściciela. Jest cichy, czysty i nie potrzebuje dużo miejsca, co czyni go idealnym wyborem dla mieszkańców miast.

Szkolenie China bywa specyficzne. To pies inteligentny, ale o kociej naturze. Jeśli uznasz, że komenda jest nudna lub nieopłacalna, Chin po prostu spojrzy na Ciebie ze zdziwieniem i odejdzie. Metody siłowe (krzyk, szarpanie) są absolutnie zakazane – pies zamknie się w sobie i straci zaufanie. Szkolenie musi być zabawą, oparte na nagrodach i łagodności. Chin chętnie uczy się sztuczek, które pozwalają mu być w centrum uwagi.

Tak, ale jest to inteligencja połączona z niezależnością. Nie są to psy typu "robot", które wykonują polecenia automatycznie. Chin analizuje sytuację. Często potrafią w sprytny sposób manipulować właścicielem, by osiągnąć swój cel (np. lepszy kąsek jedzenia).

Raczej nie. Nie są to psy włóczęgi. Świat zewnętrzny interesuje je o tyle, o ile jest tam ich właściciel. Jednak ze względu na mały rozmiar, mogą przecisnąć się przez szpary w ogrodzeniu, dlatego teren musi być dobrze zabezpieczony.

Zdecydowanie nie. Ich krótka kufa (brachycefalia) utrudnia oddychanie podczas wysiłku, a długa sierść nasiąka wodą, ciągnąc psa na dno. Pływanie stanowi dla nich realne zagrożenie utonięciem lub zachłyśnięciem. Należy trzymać je z dala od głębokiej wody.

Jest to jedna z najcichszych ras małych psów. Chin szczeka bardzo rzadko, zazwyczaj tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne (np. ktoś obcy wchodzi do domu, a pies czuje zagrożenie). Nie są to psy jazgotliwe. Częściej wydają dźwięki przypominające "śpiewanie" lub kocie mruczenie.

Niewiele. Krótkie spacery w spokojnym tempie są wystarczające. Większość energii Chin zużywa na zabawę w domu. W upalne dni spacery należy ograniczyć do minimum, ponieważ psy te bardzo szybko się przegrzewają i mogą dostać udaru.

Chin Japoński, mimo delikatnego wyglądu, jest psem stosunkowo zdrowym, o ile dba się o jego specyficzne potrzeby wynikające z budowy czaszki.

• Zespół brachycefaliczny: Zwężone nozdrza, zbyt długie podniebienie miękkie – utrudniają oddychanie.

• Szmery sercowe (niedomykalność zastawki dwudzielnej): Częsta przypadłość starszych Chinów.

• Zwichnięcie rzepki: Typowe dla małych ras, może prowadzić do kulawizny.

• Problemy z oczami: Zespół suchego oka, wrzody rogówki (duże oczy są narażone na urazy), zaćma.

• Gangliozydoza GM2: Śmiertelna choroba spichrzeniowa (genetyczna), na którą na szczęście istnieją testy DNA.

Chiny są długowieczne. Średnio żyją 12–14 lat, ale przy dobrej opiece (dbanie o serce i zęby) często dożywają 15–16 lat.

Pielęgnacja jest prostsza niż u innych ras długowłosych.

• Czesanie: 2-3 razy w tygodniu. Włos China jest jedwabisty i mniej się kołtuni niż np. u Shih Tzu, ale należy uważać na miejsca za uszami.

• Oczy i fałdy: Najważniejszy punkt! Codziennie należy przemywać okolice oczu i fałdę nosową (jeśli występuje), aby zapobiec infekcjom grzybiczym i odparzeniom.

• Gruczoły okołoodbytowe: Często wymagają regularnego opróżniania u weterynarza.

Tak. Chociaż nie mają obfitego podszerstka, gubią włos okrywowy przez cały rok, a nieco intensywniej wiosną i jesienią. Ich włos jest jednak miękki i łatwy do sprzątnięcia (nie wbija się w dywany jak igły krótkowłosych psów).

Nie. Chin Japoński linieje i produkuje alergeny (naskórek, ślina). Nie jest rasą hipoalergiczną.

Wiele Chinów to niejadki o wrażliwych żołądkach. Często wymagają karm typu "super premium" o małych granulkach (dostosowanych do płaskiego pyska). Mają tendencję do hipoglikemii (spadku cukru) w wieku szczenięcym, dlatego muszą jeść regularnie. Warto stosować dietę bogatą w Omega-3 dla pięknej sierści.

Zaleca się karmienie 2 lub 3 razy dziennie małymi porcjami. Małe żołądki nie są w stanie przyjąć dużej ilości jedzenia naraz.

Jest to rasa dość rzadka i ekskluzywna. Cena szczenięcia z rodowodem ZKwP (FCI) waha się zazwyczaj od 5000 do 8000 złotych. Wpływ na cenę ma pochodzenie, eksterier i rzadkość występowania.

Koszty bieżące są niskie. Pies je malutko (ok. 50–100 zł miesięcznie za karmę z najwyższej półki). Koszty rosną, jeśli pies wymaga leczenia kardiologicznego lub okulistycznego. Średni miesięczny koszt utrzymania zdrowego psa to ok. 200–300 zł.

• Kichanie wsteczne: Chiny często wydają dziwny dźwięk przypominający krztuszenie się lub wciąganie powietrza (tzw. kichanie wsteczne). Jest to niegroźne zjawisko wynikające z budowy podniebienia, które mija samoistnie (pomaga zatkanie dziurek nosa na sekundę lub pomasowanie gardła).

• Jedyna japońska rasa ozdobna: Wśród wielu japońskich ras psów (Akita, Shiba, Tosa), Chin jest jedyną rasą wyhodowaną wyłącznie do towarzystwa, a nie do pracy czy walki.

• Różnica: Często mylony z Pekińczykiem. Główna różnica? Chin ma dłuższe nogi, jest lżejszy, bardziej kwadratowy i ma mniej obfitą (bardziej przylegającą) szatę. Pekińczyk jest niski, "jamnikowaty" i ma futro "stojące".

• Mascot: Były ulubieńcami ostatniego szoguna Japonii, Tokugawy Tsunayoshiego.