Charcik Włoski

Charcik Włoski, pieszczotliwie nazywany "Iggym" (od angielskiego Italian Greyhound), to prawdziwe dzieło sztuki w świecie kynologii. Jest to najmniejszy przedstawiciel grupy chartów, który jednak w 100% zachował cechy swoich większych kuzynów. Nie jest to zminiaturyzowany na siłę piesek kanapowy, lecz pełnokrwisty chart w wersji mikro – aerodynamiczny, szybki jak wiatr i o niezwykle wyostrzonym wzroku. Charcik to istota pełna sprzeczności: w domu jest delikatnym, ciepłolubnym piecuchem, który nie wyjdzie spod kołdry, gdy pada deszcz, ale na spacerze zmienia się w wyścigową maszynę zdolną rozwinąć prędkość do 40 km/h. To rasa dla osób wrażliwych, które szukają psa o wielkim sercu, nienagannych manierach i potrzebie bliskości, która graniczy z obsesją.

Zalety:

• Niezwykłe przywiązanie: Charcik kocha swojego człowieka miłością absolutną. Chce być zawsze blisko, najlepiej na kolanach lub pod swetrem właściciela ("pies na rzep").

• Kompaktowość: Jest to pies idealny do podróży. Mały, lekki, wszędzie się zmieści i zazwyczaj jest mile widziany w hotelach.

• Czystość i brak zapachu: Posiada bardzo krótką sierść, prawie nie ma podszerstka i nie wydziela typowego "psiego zapachu", nawet gdy zmoknie.

• Elegancja: Jego poruszanie się, wygląd i pozy, jakie przybiera podczas snu, są niezwykle estetyczne.

• Cisza w domu: Zazwyczaj nie jest szczekliwy bez powodu; w mieszkaniu zachowuje się spokojnie (poza momentami "szajby").

Wady:

• Kruchość fizyczna: To największa bolączka rasy. Ich kości są cienkie i delikatne. Zeskoczenie z kanapy czy niefortunne potknięcie w biegu może skończyć się złamaniem łapy (co jest kosztowne i trudne w leczeniu).

• Trudna nauka czystości: Charciki słyną z tego, że bardzo trudno (i długo) uczą się załatwiania potrzeb na zewnątrz. Nie lubią zimna i deszczu, więc w brzydką pogodę często "zapominają" o treningu czystości.

• Lęk separacyjny: Bardzo źle znoszą samotność. Pozostawione same mogą wyć, niszczyć lub załatwiać się w domu ze stresu.

• Wymaga ubranek: To nie fanaberia, lecz konieczność. Pies bez tkanki tłuszczowej marznie już przy temperaturze +10°C.

• Konieczność dbania o zęby: Mają ogromną tendencję do osadzania się kamienia nazębnego i chorób przyzębia.

To jedna z najstarszych ras psów towarzyszących na świecie. Zmumifikowane szczątki małych chartów znajdowano w grobowcach starożytnego Egiptu, datowanych na 5000 lat wstecz. Były ulubieńcami faraonów. Z Egiptu trafiły do Grecji (gdzie widnieją na ceramice), a następnie do Rzymu. Apogeum popularności rasa osiągnęła w okresie Renesansu we Włoszech (stąd nazwa), stając się nieodłącznym elementem dworów królewskich i arystokratycznych w całej Europie. Ich wielkimi miłośnikami byli m.in. Katarzyna Wielka, Fryderyk Wielki (który kazał pochować swoje psy w Sanssouci obok siebie) oraz królowa Wiktoria. Przez wieki hodowano je, by były mniejsze i delikatniejsze, co w XIX wieku doprowadziło niemal do degeneracji rasy, którą na szczęście udało się odwrócić, wracając do typu bardziej sportowego.

Charcik Włoski to uosobienie gracji. Jego sylwetka wpisuje się w kwadrat. Mimo delikatnej budowy, musi być psem sprawnym fizycznie, z dobrze rozwiniętą (choć suchą) muskulaturą. Głowa jest długa, wąska, o delikatnym stopie. Oczy są duże, ciemne i wyraziste. Uszy małe, cienkie, noszone do tyłu (w tzw. płatek róży), a w stanie czujności wznoszone u nasady. Grzbiet jest lekko wygięty w łuk (charakterystyczne dla chartów), a klatka piersiowa głęboka.

Najbardziej charakterystyczną cechą ruchu Charcika jest tzw. akcja o wysokim unosszeniu kończyn (hackney) – pies podnosi przednie łapy wysoko w nadgarstkach, co nadaje mu dumny, "konny" chód.

Wzrost: Ściśle określony: 32–38 cm. Waga: Maksymalnie 5 kg (ideał to ok. 3,5–4,5 kg). Umaszczenie: Jednolite. Dopuszczalne kolory to: czarny, szary (błękitny, łupkowy) oraz izabelowaty (w różnych odcieniach, od jasnego beżu po rudy). Biel dopuszczalna jest wyłącznie na piersi i łapach. Psy łaciate nie są uznawane przez FCI (choć są popularne w USA w standardzie AKC). Średnia długość życia: 12–15 lat. Pochodzenie: Włochy. Grupa FCI: Grupa 10 (Charty), sekcja 3 (Charty krótkowłose).

Charcik to pies o wielkiej wrażliwości. Jest niezwykle czuły i potrzebuje ciągłego kontaktu fizycznego z człowiekiem. Uwielbia spać pod kołdrą, wtulony w opiekuna. Jest psem inteligentnym, ale też potrafi być manipulatorem – jego wielkie oczy potrafią wymusić każdy smakołyk. W domu jest zazwyczaj spokojny, ale miewa napady szaleństwa (tzw. zoomies), kiedy to biega po meblach i ścianach z prędkością światła. Jest nieufny wobec obcych, ale rzadko agresywny – raczej wycofa się za nogi właściciela.

Rasa ta nie jest polecana do domów z małymi dziećmi (poniżej 7-8 roku życia). Nie wynika to z agresji psa, lecz z jego kruchości. Małe dziecko może niechcący złamać psu łapę, upuszczając go lub przewracając się na niego. Charciki są delikatne fizycznie i psychicznie – krzyk i chaos w domu źle na nie wpływają. Dla starszych, spokojnych dzieci, które rozumieją zasady ostrożności, Charcik będzie wspaniałym przyjacielem.

Zazwyczaj świetnie dogadują się z innymi psami, najlepiej swojej rasy lub innymi chartami. W przypadku dużych psów trzeba uważać – zabawa z labradorem czy bokserem może skończyć się kontuzją Charcika (zadeptanie). Z kotami żyją w zgodzie, często śpiąc razem w jednym legowisku. Instynkt łowiecki jest obecny, ale zazwyczaj skierowany na uciekające obiekty na zewnątrz, a nie na domowników.

To pies stworzony do życia w bloku. Jest mały, cichy i czysty. Nie potrzebuje ogrodu, by być szczęśliwym – woli ciepły kaloryfer. Jednak nawet w bloku musi mieć zapewnione spacery, by rozładować energię.

Szkolenie Charcika wymaga anielskiej cierpliwości. Są to psy wrażliwe – krzyk czy klaps sprawią, że pies ze strachu przestanie współpracować, a nawet zacznie posikiwać. Tylko metody pozytywne (dużo nagród!) przynoszą efekty. Najtrudniejszym elementem jest nauka czystości – właściciel musi być przygotowany na to, że wpadki mogą zdarzać się nawet dorosłemu psu, zwłaszcza gdy na dworze jest mokro.

Są inteligentne i bardzo sprytne. Szybko uczą się, jak dostać się do jedzenia czy na wyższe partie mebli. W szkoleniu posłuszeństwa bywają jednak uparte ("zrobię to, jeśli mi się opłaca").

Tak. To wciąż charty – wzrokowce. Jeśli zobaczą wiewiórkę, kota czy reklamówkę poruszaną wiatrem, mogą ruszyć w pogoń, nie słysząc wołania. Są bardzo szybkie i zwinne. Spuszczanie ich ze smyczy na nieogrodzonym terenie w mieście jest bardzo ryzykowne (ryzyko wpadnięcia pod samochód).

Zdecydowanie nie. Charciki mają zero tkanki tłuszczowej i cieniutką skórę. Woda niemal natychmiast je wyziębia. Kąpiel (nawet w wannie) jest dla nich zazwyczaj przykrym obowiązkiem, a nie zabawą.

Są czujne i alarmują o gościach, ale zazwyczaj nie są psami uciążliwie szczekającymi. Częściej wydają z siebie gamę pisków, wycia (gdy są same) lub specyficznego "gadania".

Są to sprinterzy. Potrzebują możliwości "wyszalenia się" w pełnym biegu (galopie) przez 15-20 minut dziennie (np. na bezpiecznym wybiegu lub w dużym pokoju), a poza tym normalnych spacerów. Nie są to psy na maratony, ale chętnie potowarzyszą w dłuższym spacerze w ciepły dzień. W zimie spacery ograniczamy do minimum.

Największym problemem zdrowotnym rasy jest jej budowa szkieletowa.

• Złamania kończyn: Kości przedramienia są cienkie jak zapałki. Najwięcej złamań zdarza się w wieku szczenięcym (skoki z mebli), ale i dorosłym psom się to przytrafia. Leczenie wymaga specjalistycznej chirurgii (płytki tytanowe).

• Choroby przyzębia: Szybkie osadzanie się kamienia, zapalenie dziąseł, wczesna utrata zębów. Mycie zębów to obowiązek!

• Padaczka idiopatyczna: Choroba genetyczna.

• Choroby oczu: Zaćma, PRA (zanik siatkówki), zwichnięcie soczewki.

• Alopecja (wyłysienie): U psów o umaszczeniu błękitnym i izabelowatym (Color Dilution Alopecia).

Jeśli unikną nieszczęśliwych wypadków (złamań), są psami długowiecznymi. Średnia to 12–15 lat, ale 16-17 letnie Charciki w dobrej kondycji nie są rzadkością.

Sierść jest bezproblemowa – wystarczy przetrzeć irchą lub gumową rękawicą.

• Pazury: Rosną szybko i rzadko ścierają się same (niska waga psa). Trzeba je regularnie przycinać (co 1-2 tygodnie), bo zbyt długie deformują łapę.

• Zęby: Codzienne szczotkowanie jest absolutnie kluczowe, by pies zachował uzębienie na starość.

Tak, ale w minimalnym stopniu. Włos jest bardzo krótki (kilka milimetrów) i delikatny. Praktycznie nie widać go na meblach czy ubraniach (chyba że pies jest biały/jasny, a my nosimy czarne ubrania).

Często tak. Brak podszerstka i znikoma ilość gubionej sierści sprawiają, że wielu alergików toleruje Charciki. Jednak nie jest to pies w 100% hipoalergiczny (uczulają białka w ślinie/naskórku).

Mają bardzo szybki metabolizm i spalają energię błyskawicznie (by utrzymać ciepłotę ciała). Często są wybredne ("niejadki"). Wymagają karmy wysokiej jakości, energetycznej. Zimą porcje powinny być nieco większe.

Zaleca się karmienie 2-3 razy dziennie. Małe żołądki i szybka przemiana materii wymagają regularnych dostaw energii.

Szczenię z rodowodem ZKwP (FCI) kosztuje zazwyczaj od 5000 do 7500 złotych. Cena zależy od renomy hodowli, koloru (błękitne i izabelowate bywają droższe) oraz predyspozycji wystawowych.

Koszty żywienia są niskie (pies je malutko – ok. 100 zł miesięcznie). Jednak trzeba doliczyć koszty "garderoby" (kurtki, swetry, kombinezony na różne pogody to wydatek rzędu 300–500 zł na start i ciągłe dokupowanie). Największym ryzykiem finansowym jest weterynarz (złamanie łapy to koszt operacji rzędu kilku tysięcy złotych).

• Średni miesięczny koszt: Ok. 200–300 zł (bez leczenia).

• Garderoba: Właściciele Charcików często mają więcej ubrań dla psa niż dla siebie. To nie moda, to konieczność. Pies potrzebuje piżamy do spania w zimnym domu, swetra na jesień, kurtki przeciwdeszczowej i kombinezonu zimowego (często z kominem na uszy).

• Najszybszy kanapowiec: Jest to najszybsza rasa psa w swojej kategorii wagowej.

• Szajba: W świecie miłośników rasy funkcjonuje pojęcie "charciej szajby" – nagłego ataku energii, podczas którego pies biega w kółko z podkulonym zadem z prędkością światła, odbijając się od mebli.

• Kruche nogi: U szczeniąt kości są tak delikatne, że wielu hodowców odradza pozwalanie im na zeskakiwanie z foteli czy łóżek do 6-12 miesiąca życia.