Bouvier des Flandres, znany w Polsce jako Owczarek Flandryjski, to potężny, kudłaty pies, który swoim wyglądem budzi respekt, a charakterem zdobywa serca miłośników ras pracujących. Wywodzący się z błotnistych pól Flandrii (regionu na pograniczu Belgii i Francji), był pierwotnie niezastąpionym psem farmerskim, którego zadaniem było nie tylko zaganianie bydła, ale także ciągnięcie wózków z mlekiem oraz pilnowanie obejścia. Jego nazwa dosłownie oznacza "Pasterza krów z Flandrii", co doskonale oddaje jego pierwotne przeznaczenie i twardy, nieustępliwy charakter, niezbędny do pracy z dużymi zwierzętami. Dziś Bouvier to przede wszystkim doskonały pies stróżujący, policyjny i rodzinny, który łączy w sobie siłę niedźwiedzia z lojalnością i spokojem prawdziwego przyjaciela. Jest to rasa dla osób ceniących psy o zrównoważonej psychice, które nie szczekają bez powodu, ale w razie zagrożenia potrafią zareagować błyskawicznie i skutecznie. Jego charakterystyczna, szorstka sierść oraz obfita broda i wąsy nadają mu wygląd nieco groźnego, ale w głębi duszy jest to pies wrażliwy na więź z człowiekiem. To zwierzę, które wymaga doświadczonego przewodnika, potrafiącego zapanować nad jego siłą fizyczną i niezależną naturą.
Zalety:
Doskonały stróż i obrońca: Bouvier posiada wrodzony instynkt terytorialny i obronny, co sprawia, że jest nieprzekupnym stróżem, który odstrasza intruzów samym wyglądem i głębokim głosem, nie będąc przy tym agresywnym bez powodu.
Zrównoważony temperament: Jest to pies o bardzo stabilnej psychice, który nie wpada w histerię i zachowuje zimną krew w trudnych sytuacjach, co czyni go przewidywalnym towarzyszem.
Wszechstronność użytkowa: Świetnie sprawdza się w wielu dziedzinach, od pasterstwa, przez pracę w policji i wojsku (K9), aż po tropienie, posłuszeństwo sportowe i ciągnięcie wózków.
Ogromna lojalność: Tworzy niezwykle silną więź ze swoją rodziną, często wybierając sobie jednego głównego opiekuna, za którym poszedłby w ogień, i zawsze stara się być blisko swojego "stada".
Wytrzymałość na warunki atmosferyczne: Jego gęsta, podwójna szata doskonale chroni go przed zimnem, deszczem i wiatrem, dzięki czemu może pracować i przebywać na zewnątrz w każdą pogodę.
Spokój w domu: Mimo dużych rozmiarów i siły, dorosły i wybiegany Bouvier zachowuje się w domu spokojnie, nie biegając bez celu i nie niszcząc sprzętów, o ile ma zapewnione zajęcie.
Wady:
Wymagająca pielęgnacja: Jego szorstka, obfita sierść wymaga regularnego czesania i trymowania, a słynna broda zbiera wodę, jedzenie i błoto, co oznacza konieczność częstego mycia pyska i podłogi.
Dominujący charakter: Samce mogą wykazywać skłonności do dominacji wobec innych psów oraz członków rodziny, jeśli nie zostaną od szczeniaka nauczone, gdzie jest ich miejsce w hierarchii domowej.
Siła fizyczna: Jest to pies bardzo silny i masywny; jeśli pociągnie na smyczy, utrzymanie go wymaga nie lada krzepy, co może być problematyczne dla osób starszych lub dzieci.
Zapach: Mokra sierść Bouviera wydziela specyficzny, dość intensywny zapach, a brud zbierający się w brodzie może być źródłem nieprzyjemnych aromatów w domu.
Późne dojrzewanie: Psy tej rasy dojrzewają psychicznie bardzo powoli, często zachowując się jak niesforne szczenięta nawet do 2-3 roku życia, co wymaga od właściciela dużej cierpliwości.
Historia Bouviera des Flandres jest nierozerwalnie związana z surowym krajobrazem Flandrii i tragicznymi wydarzeniami wojen światowych, które niemal doprowadziły do jego wyginięcia. Pierwotnie psy te były selekcjonowane wyłącznie pod kątem użyteczności przez rolników, którzy potrzebowali silnego psa do zaganiania bydła i ciągnięcia ciężkich wózków z produktami rolnymi. W tamtych czasach istniało wiele lokalnych odmian psów zaganiających (np. Bouvier de Roulers, Bouvier de Moerman), różniących się wielkością i umaszczeniem, ale łączących te same cechy robocze. I wojna światowa zdziesiątkowała populację rasy, ponieważ psy te były masowo wykorzystywane przez wojsko jako psy sanitarne i łącznikowe na froncie, gdzie ginęły tysiącami. Odbudowa rasy po wojnie to zasługa grupy pasjonatów, w tym słynnego hodowcy Justina Chastela, który ujednolicił typ i stworzył linię, z której wywodzą się współczesne Bouviery. W 1965 roku ostatecznie zatwierdzono jeden wzorzec rasy, kończąc spory między belgijskimi a francuskimi kynologami o prymat nad rasą. Dziś Bouvier jest symbolem niezłomności i przetrwania, pełniąc rolę zarówno psa służbowego, jak i domowego ulubieńca.
Wzorzec rasy opisuje Bouviera jako psa o zwartej, krótkiej i krępej budowie, który ma sprawiać wrażenie siły, ale bez ociężałości. Jego sylwetka powinna wpisywać się w kwadrat, co oznacza, że długość tułowia jest mniej więcej równa wysokości w kłębie, nadając mu wygląd zwartego bloku mięśni. Głowa jest masywna, co potęguje obfita broda i wąsy, a czaszka powinna być płaska i szeroka między uszami. Oczy mają owalny kształt i ciemny kolor, a ich wyraz powinien być odważny i energiczny, choć często jest ukryty pod gęstymi brwiami. Uszy są osadzone wysoko; dawniej były kopiowane w trójkąt, obecnie pozostawia się je naturalne, wiszące w kształcie litery V, co nieco łagodzi wyraz pyska. Grzbiet musi być krótki, szeroki i dobrze umięśniony, co jest pozostałością po czasach, gdy psy te ciągnęły wózki. Kończyny są silne, o mocnym kośćcu, ustawione prosto, co zapewnia psu swobodny i wydajny ruch. Ogon jest osadzony wysoko i w przeszłości był kopiowany, obecnie powinien być noszony wesoło w ruchu.
Sierść Bouviera jest jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech: jest to włos szorstki, twardy, suchy i matowy, o długości około 6 cm. Pod włosem okrywowym znajduje się gęsty, miękki podszerstek, który tworzy nieprzepuszczalną warstwę izolacyjną, chroniącą psa przed mrozem i wilgocią. Umaszczenie rasy jest zazwyczaj szare, pręgowane (najczęściej spotykane) lub czarne; dopuszczalne jest też umaszczenie "wyblakłe" (czarne z nalotem), ale jasne, sprane kolory są niepożądane. Na szczególną uwagę zasługuje głowa, gdzie sierść tworzy charakterystyczną brodę, wąsy oraz krzaczaste brwi, które nie powinny jednak zasłaniać oczu całkowicie. Skóra psa jest gruba i elastyczna, ściśle przylegająca do ciała, co w przeszłości chroniło go przed rogami bydła. Samce są wyraźnie potężniejsze od suczek, mają szersze klatki piersiowe i bardziej masywne głowy, co jest wyrazem silnego dymorfizmu płciowego. W dotyku sierść powinna być szorstka, nigdy jedwabista czy wełnista, co jest uznawane za poważną wadę.
Bouvier des Flandres to pies o osobowości tak wielkiej jak on sam – jest spokojny, stateczny i niezwykle pewny siebie. W przeciwieństwie do owczarków w typie Border Collie, nie jest on nadreaktywny; Bouvier najpierw obserwuje i ocenia sytuację, a dopiero potem podejmuje działanie, co świadczy o jego mądrości. W domu jest zazwyczaj cichym towarzyszem, który lubi mieć wszystkich domowników na oku, kładąc się w strategicznym punkcie pokoju. Jego instynkt obrończy jest silny, ale kontrolowany; nie rzuci się na gościa bez powodu, jednak intruz wchodzący na posesję bez zaproszenia spotka się ze zdecydowaną reakcją. Wymaga właściciela konsekwentnego, który będzie dla niego autorytetem, ponieważ Bouvier ma tendencję do samodzielnego podejmowania decyzji i bywa uparty. Jest to pies pracujący, który potrzebuje zadania do wykonania; bezcelowe leżenie na kanapie przez całe życie może go frustrować. Jego lojalność jest legendarna – to pies, który żyje dla swojego człowieka.
W stosunku do dzieci z własnej rodziny Bouviery są zazwyczaj niezwykle opiekuńcze i delikatne, zyskując miano "łagodnych olbrzymów". Ich pasterskie korzenie sprawiają, że często próbują "pilnować" dzieci, traktując je jak część stada, które trzeba chronić przed zagrożeniami. Są bardzo tolerancyjne na dziecięce pieszczoty i rzadko reagują nerwowo, nawet jeśli zabawa staje się nieco zbyt intensywna. Jednak ze względu na ich masę i siłę, zabawy z małymi dziećmi muszą być zawsze nadzorowane; machnięcie potężnym łbem czy radosne potrącenie może niechcący przewrócić kilkulatka. Młode Bouviery są często nieświadome swoich rozmiarów i mogą być zbyt żywiołowe, skacząc na dzieci w geście powitania. Warto uczyć dzieci, by nie przeszkadzały psu podczas jedzenia, ponieważ Bouviery bywają zaborcze w kwestii miski. Prawidłowo wychowany pies tej rasy staje się najlepszym przyjacielem i obrońcądziecka na całe życie.
Bouvier des Flandres może żyć w zgodzie z innymi zwierzętami, ale pod warunkiem wczesnej i starannej socjalizacji. Z natury bywa dominujący, zwłaszcza wobec psów tej samej płci, co może prowadzić do spięć, jeśli drugi pies również ma silny charakter. Jeśli jednak ustali się hierarchia, Bouvier zazwyczaj dobrze funkcjonuje w psim stadzie, często przyjmując rolę przewodnika lub obrońcy grupy. W stosunku do kotów i mniejszych zwierząt domowych może przejawiać instynkt zaganiania, próbując kontrolować ich ruchy, ale rzadko robi im krzywdę, jeśli się z nimi wychował. Obce koty na podwórku będą jednak bezlitośnie ganiane, co wynika z jego terytorializmu i popędu łupu. Ważne jest, aby od szczeniaka uczyć go, że kot jest członkiem rodziny, a nie zwierzyną czy krową do zaganiania. Spokojne i pewne prowadzenie pozwala zminimalizować ewentualne konflikty w wielogatunkowym domu.
Teoretycznie Bouvier des Flandres może mieszkać w bloku, ponieważ wewnątrz jest psem spokojnym i mało ruchliwym, ale w praktyce wiąże się to z pewnymi uciążliwościami. Jego duże rozmiary sprawiają, że w małym mieszkaniu może być mu ciasno, a właścicielom trudno będzie się z nim minąć w korytarzu. Największym problemem jest jednak utrzymanie czystości: Bouvier wnosi na swojej sierści i łapach ogromne ilości piachu, błota i wody, a jego broda po każdym picu chlapie po podłodze. Jeśli decydujemy się na trzymanie go w bloku, musimy być przygotowani na częste sprzątanie i zapewnienie mu długich, intensywnych spacerów każdego dnia, by zaspokoić jego potrzebę ruchu. Winda jest niezbędna, gdyż wnoszenie 40-kilogramowego psa po schodach w razie choroby czy starości jest niemal niemożliwe. Dom z ogrodem jest dla niego zdecydowanie lepszym środowiskiem, choć pies ten i tak będzie chciał przebywać w środku z rodziną. Mieszkanie w bloku z Bouvierem to wybór dla osób bardzo zdyscyplinowanych i odpornych na brud.
Szkolenie Bouviera to wyzwanie dla intelektu i cierpliwości właściciela, ponieważ nie jest to pies, który ślepo wykonuje polecenia. Są bardzo inteligentne, ale uczą się w swoim własnym tempie i często zastanawiają się nad sensem komendy, zanim ją wykonają. Metody awersyjne, oparte na sile i krzyku, są absolutnie nieskuteczne; Bouvier zablokuje się psychicznie lub – co gorsza – odpowie agresją, broniąc swojej godności. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja, spokój i pozytywna motywacja, a także budowanie autorytetu opartego na wzajemnym szacunku. Warto zacząć szkolenie jak najwcześniej, ponieważ zapanowanie nad dorosłym, niewychowanym samcem o wadze 40 kg jest niezwykle trudne. Rasa ta dojrzewa powoli, więc okres "szczenięcy" i buntu młodzieńczego trwa dłużej niż u innych ras, co wymaga wytrwałości. Dobrze prowadzony Bouvier jest psem karnym i niezawodnym, ale nigdy nie będzie "automatem" jak owczarek belgijski malinois.
Bouviery są psami bardzo inteligentnymi, ale jest to inteligencja użytkowa, ukierunkowana na rozwiązywanie problemów. W pracy pasterskiej musiały często działać samodzielnie, z dala od pasterza, co wykształciło w nich umiejętność podejmowania niezależnych decyzji. Szybko uczą się nowych zadań, jeśli są one ciekawe i zróżnicowane, ale rutynowe powtarzanie tych samych ćwiczeń szybko je nudzi. Ich pamięć jest doskonała – raz nauczone zachowanie (dobre lub złe) pamiętają przez całe życie. Potrafią doskonale czytać mowę ciała człowieka i wyczuwać jego słabości, co czasem wykorzystują, by postawić na swoim. Są świetnymi psami tropiącymi i sprawdzają się w pracach węchowych, co jest dowodem na ich bystrość i koncentrację. Właściciel musi być zawsze o krok przed psem, by odpowiednio ukierunkować jego potencjał intelektualny.
Zazwyczaj Bouviery nie mają natury włóczęgów i uciekinierów, co wynika z ich silnego instynktu terytorialnego i przywiązania do stada. Ich głównym zadaniem jest pilnowanie terenu i rodziny, dlatego wolą pozostać na posterunku niż szukać przygód w nieznanym. Na spacerach zazwyczaj trzymają się blisko właściciela, kontrolując otoczenie i nie oddalając się zbytnio, nawet spuszczone ze smyczy (w bezpiecznym terenie). Oczywiście, jak każdy pies, mogą podjąć pościg za uciekającą zwierzyną, ale instynkt pasterski (zaganianie) jest u nich silniejszy niż myśliwski, więc rzadko znikają za horyzontem. Odpowiednio zabezpieczony ogród jest konieczny, ale nie muszą to być zasieki nie do przebycia. Ryzyko ucieczki wzrasta w przypadku niewykastrowanych samców, które wyczują suczkę w cieczce, wtedy ich upór i siła mogą pozwolić na sforsowanie słabego ogrodzenia.
Stosunek do wody jest u Bouvierów kwestią indywidualną, ale wiele z nich lubi pływać, zwłaszcza w upalne dni. Należy jednak pamiętać, że ich gęsta, długa sierść po nasiąknięciu wodą staje się bardzo ciężka, co może utrudniać psu utrzymanie się na powierzchni i szybciej go męczy. Pływanie w rzekach o silnym nurcie lub w głębokich jeziorach powinno odbywać się pod nadzorem, a w przypadku mniej sprawnych psów – w kapoku. Kolejnym problemem jest suszenie: mokry Bouvier schnie godzinami, a jego sierść po kąpieli w naturalnym zbiorniku może nieprzyjemnie pachnieć ("mokrym psem" i mułem). Jeśli pies wejdzie do brudnej wody, błoto i rzęsa wplątują się w sierść, co wymaga dokładnego mycia i czesania po powrocie do domu. Mimo tych niedogodności, dla wielu psów tej rasy wodne szaleństwa są ulubioną formą letniej aktywności.
Bouviery nie należą do psów szczekliwych bez powodu; są to psy o zrównoważonym temperamencie, które oszczędnie gospodarują głosem. Kiedy jednak szczekają, ich głos jest głęboki, donośny i budzący respekt, co skutecznie odstrasza potencjalnych intruzów. Szczekanie służy im głównie do ostrzegania o zagrożeniu lub pojawieniu się kogoś obcego na ich terytorium. Nie mają w zwyczaju ujadać na przechodniów za płotem czy reagować na każdy szmer na klatce schodowej, co jest dużą zaletą w gęstej zabudowie. Jeśli Bouvier szczeka uporczywie, zazwyczaj oznacza to, że dzieje się coś naprawdę niepokojącego lub pies jest mocno znudzony i sfrustrowany brakiem zajęcia. Od szczeniaka warto uczyć komendy "cisza", choć u tej rasy problem nadmiernej wokalizacji występuje rzadko. Ich imponujący bas jest jedną z cech dobrego stróża.
Bouvier des Flandres to pies pracujący, który ma duże zapotrzebowanie na ruch i aktywność fizyczną, choć nie jest tak hiperaktywny jak typowe owczarki. Potrzebuje codziennych, długich spacerów (minimum 1,5–2 godziny), połączonych z możliwością swobodnego wybiegania się lub pracy umysłowej. Uwielbiają towarzyszyć właścicielowi w długich wędrówkach, a dorosłe psy świetnie sprawdzają się przy bieganiu czy rowerze (w umiarkowanym tempie). Niewybiegany Bouvier może stać się ociężały, nieszczęśliwy lub zacząć sprawiać problemy behawioralne w domu. Ważne jest, aby ruch był urozmaicony – oprócz chodzenia, warto wprowadzić elementy posłuszeństwa, tropienia czy zabaw węchowych, które zmęczą psa psychicznie. Są to psy wytrzymałe, które chętnie podejmą się każdego zadania, byle tylko robić to razem ze swoim ukochanym człowiekiem.
Bouvier des Flandres to rasa generalnie silna i odporna, ukształtowana przez trudne warunki pracy, ale jak większość dużych psów, jest narażona na pewne schorzenia. Ich solidna budowa sprawia, że są wytrzymałe na urazy mechaniczne i ból, co niestety może prowadzić do tego, że późno sygnalizują problemy zdrowotne. Kluczowa dla zachowania zdrowia jest profilaktyka, w tym dbanie o prawidłową wagę, ponieważ otyłość obciąża stawy i serce. Wybór szczenięcia z renomowanej hodowli, która przeprowadza badania genetyczne i prześwietlenia rodziców, znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób dziedzicznych. Właściciele powinni być wyczuleni na objawy problemów ortopedycznych i gastrycznych. Mimo potencjalnych problemów, zadbany Bouvier to pies krzepki i witalny.
Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych: Powszechny problem u dużych ras, prowadzący do bólu i problemów z poruszaniem się; wymagane są badania RTG rodziców.
Skręt żołądka: Stan bezpośredniego zagrożenia życia, typowy dla psów o głębokiej klatce piersiowej, wymagający natychmiastowej interwencji chirurgicznej.
Choroby oczu: Jaskra (bardzo bolesna, prowadząca do ślepoty) oraz zaćma, dlatego warto badać oczy psów hodowlanych.
Niedoczynność tarczycy: Może powodować otyłość, problemy skórne i letarg.
Porażenie krtani: Schorzenie dotykające starsze psy, utrudniające oddychanie i powodujące zmianę głosu.
Średnia długość życia Bouviera wynosi od 10 do 12 lat, co jest standardowym wynikiem dla psów tej wielkości i masy. Oczywiście zdarzają się osobniki, które w dobrym zdrowiu dożywają 13 lub 14 lat, ale jest to rzadsze. Na długość życia ogromny wpływ ma styl życia psa: odpowiednia dieta, brak nadwagi oraz regularna aktywność fizyczna. Psy te starzeją się z godnością, często zachowując aktywność do późnych lat, choć mogą stać się nieco wolniejsze i bardziej wymagające w kwestii wygody. Regularne badania kontrolne u weterynarza (szczególnie serca i krwi) po 7. roku życia pozwalają na wczesne wykrycie problemów geriatrycznych. Decydując się na tę rasę, trzeba mieć świadomość, że czas spędzony z tym wspaniałym przyjacielem jest ograniczony, ale intensywny.
Pielęgnacja Bouviera jest jednym z najbardziej wymagających aspektów posiadania tej rasy i nie należy jej lekceważyć. Jego sierść rośnie przez całe życie i wymaga regularnego szczotkowania (co najmniej 2-3 razy w tygodniu), aby zapobiec tworzeniu się bolesnych kołtunów przy skórze. Konieczne jest również strzyżenie lub trymowanie co około 3 miesiące, aby nadać psu charakterystyczny dla rasy wygląd i utrzymać higienę. Szczególnej uwagi wymaga broda i wąsy, które po każdym posiłku i piciu są brudne i mokre – trzeba je myć i wycierać, by nie zaczęły brzydko pachnieć. Włosy wewnątrz uszu muszą być regularnie wyrywane, by zapewnić wentylację, a włosy między opuszkami łap wycinane, by nie zbierały błota i śniegu. Zaniedbany Bouvier nie tylko wygląda źle i wydziela przykry zapach, ale może cierpieć na poważne problemy skórne pod sfilcowaną sierścią.
Bouvier des Flandres, mimo obfitej szaty, nie linieje w tradycyjny sposób, jak np. owczarek niemiecki, co oznacza, że nie gubi sierści kępami na dywan. Jego martwy włos zostaje uwięziony w gęstym podszerstku i musi zostać usunięty mechanicznie poprzez szczotkowanie. Jeśli pies jest regularnie czesany, w domu jest stosunkowo mało sierści, co jest dużą zaletą. Jednak brak pielęgnacji spowoduje, że martwy włos utworzy filcową skorupę, która jest bardzo trudna do usunięcia i szkodliwa dla skóry. Warto pamiętać, że zamiast sierści, Bouvier wnosi do domu mnóstwo piachu, gałązek, nasion i błota, które przyczepiają się do jego szorstkiego futra jak rzepy. Utrzymanie czystości przy Bouvierze polega więc bardziej na sprzątaniu piachu i błota niż odkurzaniu włosów.
Bouvier bywa czasem reklamowany jako pies dla alergików ze względu na to, że mało linieje, ale nie jest to do końca prawda. Jego gęsta, szorstka sierść działa jak "łapacz" alergenów środowiskowych: pyłków traw, kurzu i roztoczy, które pies przynosi do domu ze spacerów. Ponadto, białka uczulające znajdują się w naskórku i ślinie psa, a Bouviery mają tendencję do brudzenia brody śliną, co może nasilać reakcje alergiczne. Wiele osób uczulonych na psy reaguje na Bouviera tak samo silnie, jak na inne rasy. Przed zakupem konieczne jest spędzenie dłuższego czasu z dorosłym psem (np. w hodowli), aby sprawdzić reakcję organizmu. Dla silnego alergika codzienne obcowanie z psem o tak wymagającej szacie może być bardzo uciążliwe.
Bouvier to duży, aktywny pies o sporym apetycie, który wymaga diety wysokiej jakości, dostosowanej do jego wieku i poziomu aktywności. Najlepiej sprawdzają się karmy o dużej zawartości mięsa, które dostarczają budulca dla jego potężnych mięśni. Ze względu na ryzyko skrętu żołądka, należy unikać karm silnie pęczniejących (z dużą ilością zbóż) i podawać jedzenie namoczone lub z dodatkiem wody. W okresie wzrostu szczenięcia dieta musi być idealnie zbilansowana pod kątem wapnia i fosforu, aby zapobiec problemom ze stawami; nadwaga u szczeniaka jest bardzo niebezpieczna. Psy pracujące lub bardzo aktywne mogą potrzebować karmy typu "High Energy", podczas gdy kanapowe Bouviery łatwo tyją i wymagają kontroli kalorii. Woda musi być zawsze dostępna, a miski warto myć po każdym posiłku, by uniknąć bakterii w brodzie psa.
Dorosły Bouvier powinien bezwzględnie otrzymywać posiłki dwa razy dziennie (rano i wieczorem), a nie raz. Rozłożenie dziennej dawki na mniejsze porcje zmniejsza obciążenie żołądka i minimalizuje ryzyko wystąpienia śmiertelnego skrętu żołądka. Po każdym posiłku pies musi mieć zapewniony co najmniej 1,5 do 2 godzin spokoju i odpoczynku – żadnych biegów, skoków czy intensywnych zabaw. Szczenięta karmimy częściej: 3-4 razy dziennie, stopniowo schodząc do dwóch posiłków w wieku ok. 6-9 miesięcy. Regularność karmienia wpływa korzystnie na trawienie i zapobiega żebraniu. Warto stosować miski na podwyższeniu, co ułatwia jedzenie tak dużemu psu, choć opinie weterynarzy na temat ich wpływu na skręt żołądka są podzielone.
Bouvier des Flandres nie jest rasą masową w Polsce, dlatego ceny szczeniąt są stosunkowo wysokie. Za psa z rodowodem ZKwP (FCI) trzeba zapłacić zazwyczaj od 4000 do 6000 złotych. Cena ta odzwierciedla koszty prowadzenia hodowli dużych psów, w tym kosztowne badania rodziców (dysplazja, oczy, serce), żywienie oraz odchów szczeniąt. Psy z wybitnych linii zagranicznych lub po utytułowanych rodzicach mogą kosztować jeszcze więcej. Niska cena powinna być sygnałem alarmowym, sugerującym pseudohodowlę, gdzie psy mogą być trzymane w złych warunkach i niebadane, co w przypadku tak dużej rasy wiąże się z ogromnym ryzykiem zdrowotnym. Zakup psa to inwestycja na lata, więc warto wybrać sprawdzone źródło.
Miesięczne koszty utrzymania Bouviera są dość wysokie, co wynika z jego rozmiarów i wymagań pielęgnacyjnych. Wyżywienie psa o wadze 40 kg to koszt rzędu 300–500 złotych miesięcznie, w zależności od wybranej karmy. Do tego dochodzą koszty profilaktyki weterynaryjnej (odrobaczanie i ochrona przeciwkleszczowa dla dużego psa są drogie) – ok. 50-80 zł miesięcznie. Największym dodatkowym kosztem jest groomer: wizyta co 3 miesiące kosztuje od 200 do 400 zł (strzyżenie dużego, sfilcowanego psa to godziny pracy). Średni miesięczny koszt utrzymania, po uwzględnieniu wszystkich wydatków rocznych, wynosi około 500–700 złotych. W przypadku choroby przewlekłej koszty te mogą drastycznie wzrosnąć, gdyż leki dawkuje się na masę ciała.
Pies prezydenta: Jednym z najsłynniejszych właścicieli Bouviera był prezydent USA Ronald Reagan; jego pies o imieniu Lucky mieszkał w Białym Domu, choć z czasem został przeniesiony na ranczo, bo był zbyt duży i energiczny do salonów.
Brudna broda: W swojej ojczyźnie, Flandrii, psy te były czasem nazywane "Vuilbaard", co dosłownie oznacza "Brudna Broda", co dobitnie świadczy o specyfice ich higieny.
Bohater wojenny: Podczas wojen światowych Bouviery były używane do ciągnięcia wózków z karabinami maszynowymi oraz do odnajdywania rannych żołnierzy na polu bitwy, co przyczyniło się do ich niemal całkowitego wyginięcia.
Legenda: Mówi się, że Bouvier des Flandres nie podaje łapy – on podaje serce, co ma podkreślać jego niezwykłą lojalność i głębię uczuć do właściciela.