Border Terrier

Border Terrier to pies o wyglądzie niepozornego, kudłatego kundelka, który w rzeczywistości jest jedną z najstarszych i najbardziej wytrzymałych ras terierów pracujących na Wyspach Brytyjskich. Jego nazwa pochodzi od regionu Border Country – surowego pogranicza Szkocji i Anglii, gdzie psy te były hodowane do pomocy farmerom w walce z lisami i wydrami atakującymi inwentarz. W przeciwieństwie do wielu innych terierów, które z czasem stały się "wystawowymi pięknościami", Border zachował swój pierwotny, roboczy charakter i rustykalny wygląd, co czyni go psem wyjątkowym i autentycznym. Jest to rasa dla osób, które cenią sobie psa o wielkim sercu, niezależnym myśleniu i ogromnej odporności, a niekoniecznie zależy im na eleganckim wyglądzie salonowca. Często mówi się o nich, że mają "głowę wydry" i serce lwa, co doskonale oddaje ich unikalną fizjonomię oraz nieustraszoną odwagę w obliczu zagrożenia. Border Terrier to nie jest typowy kanapowiec; to mały twardziel, który bez problemu dotrzyma kroku koniowi w galopie, a wieczorem zwinie się w kłębek na kolanach właściciela, domagając się czułości. Jego popularność rośnie, ponieważ łączy w sobie cechy psa myśliwskiego z łagodnością wobec ludzi, co jest rzadkością w grupie terierów.

Zalety:

• Zrównoważony temperament: W przeciwieństwie do wielu terierów (np. Jack Russell Terriera), Border Terrier jest w domu psem stosunkowo spokojnym, który potrafi się wyciszyć i nie jest nadpobudliwy.

• Przyjazne nastawienie: Jest to rasa bardzo towarzyska, która zazwyczaj kocha ludzi i nie wykazuje agresji w stosunku do obcych, co czyni go słabym stróżem, ale wspaniałym przyjacielem.

• Wytrzymałość: Mimo małych rozmiarów, jest to pies o żelaznej kondycji, który świetnie sprawdzi się jako towarzysz długich wędrówek, biegania czy jazdy konnej.

• Łatwość w transporcie: Jego kompaktowy rozmiar sprawia, że łatwo z nim podróżować, a jego odwaga i ciekawość powodują, że nowe miejsca nie są dla niego stresujące.

• Tolerancja wobec psów: Ponieważ pierwotnie polowały w sforach (grupach) z psami gończymi, Bordery zazwyczaj dobrze dogadują się z innymi psami i rzadko wszczynają bójki.

• Brak przesady w wyglądzie: Jest to rasa anatomicznie zdrowa, bez skróconej kufy, wyłupiastych oczu czy karpiowatego grzbietu, co przekłada się na komfort życia psa.

Wady:

• Silny instynkt łowiecki: Pogoń za zwierzyną jest wpisana w jego DNA; koty, wiewiórki czy króliki są dla niego naturalnym celem, co utrudnia spacery bez smyczy.

• Ucieczki: Border Terrier to mistrz ucieczek – potrafi podkopać się pod płotem, wspiąć po siatce lub przecisnąć przez najmniejszą szparę, jeśli poczuje zew natury.

• Konieczność trymowania: Jego szorstka sierść nie wypada sama i wymaga regularnego, ręcznego usuwania martwego włosa (trymowania), co jest zabiegiem czasochłonnym i kosztownym.

• Samodzielność: Jest to pies myślący niezależnie, co przez niedoświadczonych właścicieli może być odbierane jako upór lub brak posłuszeństwa.

• Specyficzne choroby: Rasa jest obciążona genetycznie rzadkimi schorzeniami, takimi jak SLEM (zespół drżenia szczeniąt) czy nietolerancja glutenu, co wymaga świadomości przy zakupie i żywieniu.

Korzenie Border Terriera sięgają XVIII wieku i górzystych terenów Cheviot Hills na granicy angielsko-szkockiej, gdzie pasterze potrzebowali psa zdolnego do ochrony stad owiec przed drapieżnikami. W tamtych czasach nikt nie dbał o wygląd psa; liczyła się tylko jego użytkowość – musiał być wystarczająco szybki, by nadążyć za koniem, i wystarczająco mały, by wejść do nory za lisem. Psy te musiały posiadać grubą skórę i twardą sierść, która chroniła je przed deszczem, zimnem oraz zębami walczącej ofiary, co ukształtowało ich dzisiejszy wygląd. Początkowo znane były pod różnymi nazwami, takimi jak Reedwater Terrier czy Coquetdale Terrier, w zależności od doliny, z której pochodziły. Oficjalna nazwa "Border Terrier" przyjęła się pod koniec XIX wieku, nawiązując do ich pochodzenia z pogranicza oraz współpracy ze słynnym stadem psów gończych Border Foxhounds. Rasa została oficjalnie uznana przez brytyjski Kennel Club w 1920 roku, ale hodowcy bardzo dbali o to, by Border nie stał się tylko psem wystawowym i nie zatracił swoich cech roboczych. Do dziś jest to jedna z niewielu ras, która w niemal niezmienionej formie przetrwała stulecia, służąc zarówno jako pies pracujący, jak i domowy ulubieniec.

Jaki był Border Terrier? Wzorzec rasy

Wzorzec rasy kładzie ogromny nacisk na cechy użytkowe psa, opisując go jako "teriera pracującego", zdolnego do podążania za koniem. Głowa Bordera jest jego najbardziej charakterystyczną cechą – powinna przypominać głowę wydry(otter head), z szeroką czaszką i krótką, mocną kufą. Oczy są ciemne, o bystrym i przenikliwym wyrazie, a uszy małe, w kształcie litery V, opadające do przodu blisko policzków. Tułów powinien być głęboki, ale wąski i dość długi, a żebra muszą być spłaszczone, by pies mógł wcisnąć się w wąską norę. Istnieje nawet test "obejmowania" – dorosły mężczyzna powinien być w stanie objąć dłońmi klatkę piersiową Bordera tuż za łopatkami; jeśli nie może tego zrobić, pies jest zbyt szeroki do pracy w norze. Ogon jest krótki, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, noszony wesoło, ale nie zakręcony nad grzbietem. Skóra psa musi być gruba i luźna, co stanowi naturalną tarczę ochronną podczas walki z drapieżnikiem w podziemnych korytarzach.

Sierść Border Terriera jest twarda, gęsta i szorstka, z bardzo gęstym podszerstkiem, który zapewnia doskonałą izolację termiczną w trudnych warunkach pogodowych. Włos okrywowy powinien ściśle przylegać do ciała, nie tworząc loków ani fal, co sprawia, że pies wygląda schludnie nawet po bieganiu w zaroślach. Umaszczenie jest dość ograniczone, ale charakterystyczne: najczęściej spotyka się kolor rudy (red), pszeniczny (wheaten), grizzle and tan (szaro-brązowy z podpalaniem) oraz blue and tan (niebieski z podpalaniem). Cechą specyficzną dla rasy jest brak konieczności skomplikowanego modelowania fryzury – Border ma wyglądać naturalnie, co jest dużym plusem dla osób nielubiących "wystylizowanych" psów. Są to psy o mocnych kościach, ale lekkiej budowie, co pozwala im na dużą zwinność i szybkość. Ich łapy są małe, zwarte, z grubymi opuszkami, przystosowane do biegania po skalistym podłożu. Mimo niewielkiego wzrostu, Border Terrier emanuje siłą i witalnością, będąc uosobieniem zdrowia i sprawności fizycznej.

Border Terrier – charakter rasy

Border Terrier to pies o niezwykle złożonym charakterze, który łączy w sobie typową dla terierów ciętość z zaskakującą wrażliwością i potrzebą bliskości. W domu jest zazwyczaj wielkim pieszczochem, który uwielbia zasypiać na kolanach właściciela i towarzyszyć mu w każdej czynności, od gotowania po oglądanie telewizji. Jest to pies bardzo inteligentny, ale też niezależny; w przeciwieństwie do psów pasterskich, Border został wyhodowany do samodzielnego podejmowania decyzji w norze, z dala od człowieka. Ta samodzielność myślenia sprawia, że nie zawsze reaguje na komendy natychmiastowo, często analizując, czy posłuszeństwo w danej chwili mu się opłaca. Na zewnątrz zmienia się w nieustraszonego łowcę, który z pasją eksploruje teren i węszy w poszukiwaniu śladów. Mimo to, nie jest psem konfliktowym; w kontaktach z ludźmi jest otwarty i radosny, rzadko wykazując nieufność czy agresję lękową. Jego temperament jest często opisywany jako "wesoły i odważny", co doskonale oddaje ducha tej rasy.

Border Terrier a dzieci

Border Terriery są powszechnie uważane za jedne z najlepszych terierów do domów z dziećmi, dzięki swojemu zrównoważonemu i tolerancyjnemu usposobieniu. Psy te są zazwyczaj bardzo cierpliwe i rzadko reagują agresją na dziecięce wygłupy, co odróżnia je od bardziej reaktywnych kuzynów. Ich solidna budowa i wysoki próg bólu (niezbędny w pracy myśliwskiej) sprawiają, że nie są to kruche pieski, które łatwo uszkodzić podczas zabawy. Chętnie uczestniczą w bieganiu za piłką, zabawach w chowanego czy po prostu towarzyszą dzieciom w ogrodzie, pełniąc rolę niezmordowanego kompana. Oczywiście, jak w przypadku każdego psa, zabawy z małymi dziećmi powinny być nadzorowane, aby upewnić się, że obie strony czują się komfortowo. Bordery szybko przywiązują się do najmłodszych domowników, często tworząc z nimi silną więź opartą na wzajemnym zaufaniu. Należy jednak pamiętać, by nie pozwalać dzieciom na męczenie psa, gdy ten odpoczywa, ponieważ każdy terier ceni sobie swoją przestrzeń i spokój.

Pies Border Terrier a inne zwierzęta domowe

Jako psy, które historycznie pracowały w sforach (grupach) z foxhoundami, Border Terriery są zazwyczaj bardzo przyjazne wobec innych psów i dobrze funkcjonują w stadzie. Rzadko dążą do dominacji czy wszczynają bójki, co jest dużym atutem na spacerach czy w psich parkach, gdzie potrafią bawić się zgodnie z psami różnych rozmiarów. Sytuacja wygląda inaczej w przypadku mniejszych zwierząt domowych, takich jak chomiki, świnki morskie, króliki czy nawet koty. Silny instynkt łowiecki sprawia, że Border może postrzegać je jako potencjalną ofiarę, zwłaszcza jeśli zwierzę zacznie uciekać. Wspólne życie z kotem jest możliwe, o ile pies zostanie z nim wychowany od szczeniaka i nauczony szacunku, ale obcy kot na podwórku zawsze będzie celem pościgu. Właściciele muszą zachować szczególną ostrożność, posiadając gryzonie, ponieważ dla Bordera polowanie na nie jest naturalnym zachowaniem. Mimo to, przy odpowiedniej socjalizacji, są to psy adaptowalne i zgodne.

Czy Pies Border Terrier nadaje się do mieszkania w bloku?

Tak, Border Terrier doskonale odnajduje się w mieszkaniu w bloku, pod warunkiem, że właściciel zadba o jego potrzeby ruchowe i psychiczne. W domu psy te są zazwyczaj ciche, spokojne i nie zajmują wiele miejsca, chętnie wylegując się na kanapie. Nie mają tendencji do niszczenia mebli, o ile nie są pozostawione same sobie na zbyt długo bez odpowiedniego zajęcia. Ich kompaktowy rozmiar sprawia, że łatwo z nimi manewrować w windzie czy na klatce schodowej, a brak agresji do ludzi ułatwia kontakty z sąsiadami. Ważne jest jednak, by pamiętać, że mieszkanie w bloku nie zwalnia z obowiązku długich spacerów; krótka runda wokół bloku to dla Bordera zdecydowanie za mało. Jeśli pies jest wybiegany, w mieszkaniu staje się niemal niewidoczny i bezproblemowy. Warto jednak zadbać o zabawki interaktywne, które zajmą jego bystry umysł podczas nieobecności domowników.

Szkolenie Border Terriera wymaga sprytu i pozytywnego podejścia, ponieważ są to psy inteligentne, ale szybko nudzące się powtarzalnością. Metody oparte na przymusie czy krzyku przynoszą odwrotny skutek – pies staje się uparty, wycofany lub traci zainteresowanie współpracą. Najlepsze efekty osiąga się poprzez szkolenie z użyciem nagród, zwłaszcza jedzenia, ponieważ większość Borderów to wielkie łakomczuchy. Kluczowym elementem jest nauka przywołania, która w przypadku tej rasy bywa wyzwaniem ze względu na silny instynkt łowiecki; warto ćwiczyć to od pierwszych dni, używając linki treningowej. Bordery świetnie sprawdzają się w psich sportach, takich jak agility czy nosework, które pozwalają im wykorzystać ich naturalną zwinność i węch. Właściciel musi być konsekwentny, ale łagodny, budując relację opartą na partnerstwie, a nie na ślepym posłuszeństwie. Dobrze wychowany Border to pies, który chce współpracować, bo widzi w tym korzyść i zabawę.

Czy Psy Border Terrier są mądre?

Border Terriery są psami wybitnie inteligentnymi, ale ich inteligencja jest ukierunkowana na rozwiązywanie problemów w sposób samodzielny, a nie na wykonywanie cyrkowych sztuczek. W pracy myśliwskiej musiały same decydować, jak podejść lisa w norze, co wykształciło w nich umiejętność analizy sytuacji i podejmowania szybkich decyzji. Potrafią być niezwykle kreatywne w osiąganiu swoich celów, np. otwieraniu szafek z jedzeniem czy znajdowaniu drogi ucieczki z ogrodu. Ich bystrość sprawia, że szybko uczą się nowych rzeczy, ale często zadają sobie pytanie: "Co ja z tego będę miał?". Są doskonałymi obserwatorami i potrafią manipulować otoczeniem, używając swojego uroku. Wymagają stymulacji umysłowej; znudzony Border sam znajdzie sobie zajęcie, które zazwyczaj nie spodoba się właścicielowi (np. przekopanie ogródka). To psy dla ludzi ceniących intelekt i osobowość u zwierzęcia.

Czy Border Terrier uciekają?

Niestety, Border Terriery mają opinię uciekinierów i jest to opinia w pełni zasłużona, wynikająca z ich natury i budowy. Ich instynkt łowiecki sprawia, że widok uciekającego zwierzęcia wyłącza u nich słuch i włącza tryb pościgu, w którym pies nie reaguje na wołanie. Są to psy, które potrafią przecisnąć się przez niewiarygodnie małe szpary w płocie (dzięki elastycznym żebrom), wspiąć się po siatce ogrodzeniowej lub błyskawicznie podkopać się pod ogrodzeniem. Dlatego ogród musi być zabezpieczony w sposób wręcz "więzienny" – z podmurówką i wysokim, szczelnym płotem. W miejscach nieogrodzonych, zwłaszcza w lesie czy w pobliżu ulicy, smycz jest absolutną koniecznością dla bezpieczeństwa psa. Wiele Borderów ginie pod kołami samochodów właśnie z powodu nagłej pogoni za kotem. Odpowiedzialny właściciel musi być zawsze o krok przed psem, przewidując potencjalne drogi ucieczki.

Czy Psy Border Terrier lubią pływać?

Choć nie są to psy typowo wodne jak retrivery, wiele Border Terrierów lubi wodę i chętnie z niej korzysta, zwłaszcza w ciepłe dni. Ich historyczna rola obejmowała polowanie na wydry, co wiązało się z pracą w mokrym, bagiennym terenie i wchodzeniem do rzek, więc woda nie jest im obca. Gęsty podszerstek i szorstka sierść zapewniają im dobrą ochronę przed zimnem i wilgocią. Niektóre osobniki trzeba jednak zachęcić do pierwszego kontaktu z głębszą wodą, inne wskakują same bez wahania. Warto jednak pamiętać, że nie każdy Border będzie urodzonym pływakiem olimpijskim i zawsze należy dbać o bezpieczeństwo psa, zwłaszcza w nurtach rzek. Pływanie to dla nich doskonała forma ruchu, która nie obciąża stawów i pozwala na efektywne spożytkowanie energii.

Czy Psy Border Terrier szczekają?

Border Terriery nie są psami jazgotliwymi, jak niektóre inne małe teriery czy szpice, ale nie są też nieme. Posiadają silny, donośny głos, którego używają w konkretnych celach – zazwyczaj, by zaalarmować o przybyciu gościa lub gdy są silnie podekscytowane podczas zabawy. W przeszłości szczekanie było niezbędne do sygnalizowania myśliwemu, że pies znalazł lisa w norze, dlatego instynkt ten wciąż jest obecny. Jeśli pies ma zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu i zajęcia, w domu jest zazwyczaj cichy. Uporczywe szczekanie jest najczęściej objawem nudy, frustracji lub lęku separacyjnego, a nie cechą wrodzoną rasy. Odpowiednie szkolenie pozwala na kontrolę szczekania i nauczenie psa komendy "cisza".

Ile ruchu potrzebuje Border Terrier?

Jest to pies bardzo aktywny, który potrzebuje znacznie więcej ruchu, niż sugerowałby jego niewielki rozmiar. Border Terrier to nie kanapowiec – to pies pracujący, który wymaga minimum godziny do półtorej intensywnego spaceru dziennie. Uwielbiają długie wędrówki po lesie (na lince), bieganie przy rowerze (dla dorosłych psów) czy aktywne zabawy z innymi psami. Jeśli nie zapewnimy mu możliwości spalenia energii, Border stanie się nieszczęśliwy, co może objawiać się niszczeniem przedmiotów w domu lub otyłością. Są to psy wytrzymałe, które chętnie będą towarzyszyć właścicielowi w całodniowej wycieczce w góry. Ruch to dla nich życie, dlatego najlepiej czują się u boku aktywnych ludzi.

Border Terrier uchodzi za jedną z najzdrowszych i najbardziej długowiecznych ras terierów, co zawdzięcza swojemu roboczemu pochodzeniu, gdzie słabe osobniki były eliminowane przez naturę. Są to psy twarde, odporne na ból (co czasem jest wadą, bo późno pokazują objawy choroby) i rzadko wizytujące u weterynarza z błahych powodów. Jednak, jak każda rasa, mają swoje specyficzne słabe punkty, o których przyszły właściciel musi wiedzieć. Kluczowa jest profilaktyka i wybór hodowli, która bada swoje psy pod kątem chorób genetycznych. Odpowiedzialne rozmnażanie pozwoliło znacznie ograniczyć występowanie najgroźniejszych schorzeń. Mimo to, właściciel powinien być czujny i regularnie badać psa, szczególnie pod kątem problemów neurologicznych i sercowych.

Charakterystyczne choroby Psa Border Terrier

• SLEM (Spongiform Leucoencephalomyelopathy): Znany też jako "zespół drżących szczeniąt" – poważna choroba neurologiczna objawiająca się drgawkami. Istnieją testy genetyczne, a hodowcy mają obowiązek badać rodziców (status "czysty" lub "nosiciel").

• CECS (Canine Epileptoid Cramping Syndrome): Choroba metaboliczna, często mylona z padaczką, związana z nietolerancją glutenu (tzw. choroba Spike'a). Wymaga ścisłej diety bezglutenowej.

• Wady serca: Zwężenie zastawki tętnicy płucnej czy przetrwały przewód tętniczy.

• Zwichnięcie rzepki: Typowe dla małych ras wypadanie rzepki w kolanie.

• Choroba Legg-Calve-Perthesa: Martwica głowy kości udowej.

• Zaćma: Problemy z oczami w starszym wieku.

Ile żyje Pies Border Terrier? Średnia długość życia

Border Terriery słyną z długowieczności. Średnia długość życia wynosi od 12 do 15 lat, ale nierzadko spotyka się psy 16- czy 17-letnie, które wciąż cieszą się dobrą kondycją. Ich "wieczny szczenięcy wygląd" sprawia, że nawet w starszym wieku wyglądają młodo. Kluczem do długiego życia jest odpowiednia dieta (unikanie otyłości i glutenu w razie potrzeby), regularny ruch oraz dbanie o zęby i profilaktykę pasożytniczą. Psy te często do samego końca zachowują jasność umysłu i chęć do zabawy. Długowieczność tej rasy sprawia, że decyzja o zakupie Bordera to zobowiązanie na wiele długich lat.

Pielęgnacja Bordera jest specyficzna i wymaga wiedzy. Najważniejszym zabiegiem jest trymowanie (ręczne usuwanie martwego włosa), które należy przeprowadzać 2-3 razy w roku (lub częściej, by utrzymać psa w tzw. rolling coat). Absolutnie nie wolno strzyc Bordera maszynką! Strzyżenie niszczy strukturę włosa, czyni go miękkim, bladym i pozbawia go właściwości ochronnych (przestaje chronić przed deszczem i brudem). Poza trymowaniem, pielęgnacja ogranicza się do cotygodniowego szczotkowania, sprawdzania uszu i przycinania pazurów. Wąsy i brodę można delikatnie przeczesać, by usunąć resztki jedzenia. Kąpiele są rzadko potrzebne, gdyż szorstka sierść ma właściwości samoczyszczące – błoto po wyschnięciu po prostu z niej opada.

Czy Border Terrier gubią sierść?

Jeśli Border Terrier jest regularnie trymowany, gubi sierść w stopniu minimalnym, co jest jedną z jego wielkich zalet. Martwy włos jest usuwany podczas zabiegu u groomera, a nie wypada na dywan. Jednak jeśli zaniedbamy trymowanie, pies zacznie gubić sierść, a stary włos będzie powodował świąd. W okresie "wymiany szaty" (gdy włos jest gotowy do skubania), pies może gubić nieco więcej włosów. Warto pamiętać, że psy strzyżone maszynką (czego się nie zaleca) linieją znacznie bardziej i przez cały rok, a ich sierść traci swoje unikalne właściwości. Prawidłowa pielęgnacja to klucz do czystego domu.

Czy pies rasy Border Terrier to dobry wybór dla alergika?

Border Terrier bywa czasem polecany alergikom ze względu na niskie linienie (przy trymowaniu), ale nie jest to pies hipoalergiczny. Jego sierść, naskórek i ślina wciąż zawierają białka uczulające. Szorstka sierść może też zbierać pyłki traw i kurz, co bywa problematyczne dla osób uczulonych na czynniki środowiskowe. Reakcja alergiczna jest kwestią bardzo indywidualną – niektórzy alergicy tolerują Bordery dobrze, inni wcale. Zawsze zalecany jest bezpośredni kontakt z dorosłym psem przed podjęciem decyzji o zakupie, aby uniknąć rozczarowania i konieczności oddania psa.

Border Terriery mają zazwyczaj doskonały apetyt i zjedzą wszystko, co nie ucieka na drzewo. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu CECS (nietolerancja glutenu), wielu hodowców i weterynarzy zaleca profilaktyczne stosowanie diety bezglutenowej i bezzbożowej. Karmy wysokiej jakości, oparte na dobrym białku zwierzęcym, są najlepszym wyborem. Psy te mają tendencję do szybkiego przybierania na wadze, dlatego należy ściśle kontrolować wielkość porcji i ilość smakołyków. Otyłość u Bordera jest niebezpieczna dla jego stawów i serca. Marchewka czy jabłko mogą być świetną, niskokaloryczną przekąską zamiast tłustych ciastek.

Ile razy dziennie powinien jeść Pies Border Terrier?

Dorosły pies powinien otrzymywać posiłki dwa razy dziennie – rano i wieczorem. Pozwala to na utrzymanie stałego poziomu glukozy we krwi i zapobiega napadom głodu, które mogłyby skłonić psa do szukania jedzenia na własną łapę (np. w śmietniku). Warto stosować miski spowalniające jedzenie lub maty do lizania, co dodatkowo stymuluje psa umysłowo i zapobiega łapczywemu połykaniu pokarmu. Po jedzeniu pies powinien mieć zapewniony odpoczynek. Regularność posiłków jest ważna dla utrzymania prawidłowej wagi i zdrowia metabolicznego.

Cena szczenięcia Border Terriera z rodowodem ZKwP (FCI) waha się zazwyczaj w przedziale od 4000 do 6000 złotych. Rasa ta nie jest w Polsce masowo popularna, co sprawia, że na szczenię z dobrej hodowli czasem trzeba poczekać. Cena obejmuje koszty badań rodziców (w tym kluczowego testu na SLEM), opieki nad miotem i socjalizacji. Należy unikać ogłoszeń z podejrzanie niską ceną, ponieważ często pochodzą one z pseudohodowli, gdzie psy nie są badane genetycznie, co niesie ogromne ryzyko zakupu chorego zwierzęcia. Inwestycja w zdrowego psa to oszczędność na weterynarzu w przyszłości.

Ile wynosi utrzymanie Psa Border Terrier?

Border Terrier to pies ekonomiczny w utrzymaniu. Miesięczny koszt wyżywienia (dobrej jakości karma) to około 150–250 złotych. Do tego dochodzą koszty profilaktyki (ok. 50 zł miesięcznie). Największym dodatkowym wydatkiem jest wizyta u groomera na trymowanie, która kosztuje od 150 do 250 zł, ale odbywa się tylko 3-4 razy w roku. Średni miesięczny koszt utrzymania zdrowego psa (uśredniając wydatki roczne) wynosi około 300–400 złotych. Jest to więc pies, który nie zrujnuje domowego budżetu, pod warunkiem, że jest zdrowy.

• Gwiazda kina: Najsłynniejszym Border Terrierem popkultury jest Baxter z filmu "Legenda telewizji" (Anchorman), który uratował swojego pana i rozmawiał z niedźwiedziami, pokazując nieustraszony charakter rasy.

• Moss Trooper: W dawnych czasach psy te nazywano "Moss Troopers", co nawiązywało do bandytów i banitów grasujących na pograniczu szkocko-angielskim, podobnie jak te psy polujące w trudnym terenie.

• Głowa wydry: To jedyna rasa, w której wzorcu oficjalnie wpisano wymóg posiadania głowy przypominającej głowę wydry (otter head).

• Rekordziści: Są to jedne z nielicznych terierów, które potrafią żyć w zgodzie w dużej sforze psów, co jest ewenementem wśród zazwyczaj zadziornych kuzynów.